Hoofdagent Lucas: ‘Politiewerk verdient politieke erkenning’

Hoofdagent Lucas: ‘Politiewerk verdient politieke erkenning’

27 jul 2018, cao

Onbegrijpelijk, vinden politiemensen het, dat hun zware beroep niet als zodanig wordt erkend. Het is niet uit te leggen als je weet wat het politiewerk inhoudt. Lucas, hoofdagent in Lelystad, werkt nu vijf jaar bij de politie en heeft net als zijn collega’s al meer meegemaakt, gezien en gehoord dan menig ander die niet bij de politie werkt.

Veel van het dagelijkse werk van politiemensen blijft vaak onderbelicht. Wellicht te confronterend? De politiek lijkt in ieder geval blind voor het mentaal en fysiek zware politiewerk. Want – zo voelen veel politiemensen zeker nu in hun strijd voor een nieuwe CAO – erkenning en waardering blijft uit.

Pleisters plakken

Politiemensen doen hun werk met overgave. Zo ook Lucas. Hij haalt voldoening uit zijn vak. “Elke keer opnieuw kom ik in situaties, bij incidenten of gebeurtenissen die je van te voren niet kan verzinnen. Zo bizar is het soms”, zegt Lucas. “Het geeft voldoening om dan te kijken naar hoe de situatie is ontstaan en wat wij daarin kunnen betekenen. Helaas is het in de noodhulp, waar je als hoofdagent vooral actief bent, wel vaak pleisters plakken en door naar de volgende melding. Het komt regelmatig voor dat wij alleen een korte termijn oplossing kunnen bieden. Wij hebben vaak de tijd niet om uitgebreid hulp te bieden.”

Reanimatie

‘Pas’ vijf jaar bij de politie en verschillende incidenten staan al op zijn netvlies gebrand. “Ik werkte nog maar net in de noodhulp toen ik geconfronteerd werd met mijn eerste echte reanimatie. Na bijna een half uur reanimeren van een man, werd duidelijk dat het niet mocht baten. Ik ben naar buiten gelopen. Moest echt even tot rust komen. Mijn gedachten op een rijtje zetten. Kort daarna zagen wij een auto de straat in racen, de zoon van de man. Hij vroeg mij hoe het met zijn vader ging. Toen ik hem vertelde dat zijn vader niet meer leefde, viel hij mij huilend in de armen. De man had vier kinderen, dus dat tafereel herhaalde zich driemaal. Dat komt binnen.”

Horrorscenario

Ook de dubbele moord van een moeder en dochter heeft een blijvende indruk achtergelaten bij Lucas. “In media ook wel de ‘kruipruimte-moorden’ genoemd”, vertelt hij. “De dag begon met een vermissing die gevoelsmatig niet klopte en eindigde in een horrorscenario. Moeder en dochter werden dood in de kruipruimte van hun woning aangetroffen. Een emotionele dag voor veel mensen. Een gebeurtenis die op veel van mijn collega’s en mijzelf behoorlijk indruk heeft gemaakt.”

Ongezond

“Het huidige werk binnen de noodhulp is heel ongezond als je dat veertig jaar wil volhouden”, stelt Lucas. “Iedere collega heeft in mijn ogen een limiet aan zware incidenten, heftige gebeurtenissen of ingrijpende situaties. Erkenning vanuit de politiek dat politiewerk daadwerkelijk als zwaar werk wordt gezien, kan een goede stap in de richting zijn om hier iets aan te doen.”

Lucas zette slechts een fractie van (ingrijpende) incidenten op papier en deelde dat met Malieveld 2.0. Zijn blog ‘Politiewerk = zwaar werk’ nog niet gelezen? Het staat bij ons op de site en op Facebook!


Obstakels wegnemen

Politiek Den Haag kan en wil dus niet bepalen wat een zwaar beroep is? Waarom laat de politiek het dan niet over aan sectoren zelf? Daartoe roepen de politiebonden op. Voor ons staat het buiten kijf dat het politievak een zwaar beroep is. Dit rechtvaardigt een goede CAO. Een CAO die over meer gaat dan enkel een looneis. De alsmaar oplopende werkdruk, het capaciteitsgebrek, hoge ziekteverzuim; ook dat moet worden aangepakt. Daarnaast willen de bonden dat politiemensen geheel of gedeeltelijk eerder kunnen stoppen met werken. Dat creëert bovendien weer doorstroommogelijkheden voor collega’s. Daarvoor is het wel nodig dat de politiek obstakels wegneemt.

OOK INTERESSANT

bottombanner

LID WORDEN VAN DE ACP?

AANMELDEN